Do góry

Projekt

Karty podstawowe

"Inwentarz bezsilności"
Poznań, Polska
Projekt jest koprodukcją europejskiej sieci House on Fire, której członkiem jest Malta Festival Poznań.

Inwentarz bezsilności to projekt z pogranicza teatru dokumentalnego i akcji społecznej. Jego tematem jest poczucie bezradności dzielone przez wszystkich ludzi niezależnie od pochodzenia, sytuacji ekonomicznej i przekonań. Inwentarz bezsilności miał premierę w Pradzie, potem nastąpiły jego kolejne edycje w Amsterdamie, Berlinie i Poznaniu. Kaldor za każdym razem pracuje z lokalną społecznością, tworząc scenariusz od nowa w oparciu o indywidualne historie i przeżycia mieszkańców, którzy sami występują na scenie.

Centralnym tematem, z jakimi wszyscy uczestnicy mieli się mierzyć była tytułowa bezsilność. Zgłosiły się do nas m.in. osoba niepełnosprawna ruchowo, której bezsilność wiązała się z nieprzystosowaniem przestrzeni miejskiej oraz z poczuciem ubezwłasnowalniania przez opiekunów, osoba bezdomna, osoby uzależnione, aktywistka, która zmaga się bezskutecznie z prawną dyskryminacją migrantów, samotna matka-nauczycielka, której czasem nie stać na spełnienie podstawowych potrzeb swoich i dzieci, Romka, która musiała w sądzie walczyć o prawa rodzicielskie, osoby młode, które nie mogą nawiązać kontaktu ze swoimi rodzicami i dziadkami przez różnice światopoglądowe i in. Finalnie w spektaklach wzięło udział ok. 25 osób.

Przez pierwsze trzy miesiące odbywały się warsztaty wokół tematu bezsilności. Uczestnicy tworzyli mapy myśli, starali się znajdować punkty wspólne pomiędzy doświadczeniem własnym a innych uczestników, przeszli też podstawowy trening sceniczny pod okiem zawodowej aktorki. Scenariusz był pisany w oparciu o zebrany materiał podczas owych warsztatów oraz w oparciu o wywiady indywidualne.

Spektakl miał być rodzajem zgromadzenia publicznego, o luźnej strukturze, w którym widz mógł zabrać głos w dowolnym momencie. Uczestnicy tego spotkania wstawali do mikrofonu i dzielili się swoim doświadczeniem, a osoba siedząca na scenie przed komputerem na bieżąco zapisywała w specjalnym programie komputerowym to, co wydawało się jej istotą bezsilności. Ten tekst widoczny był dla widzów na białym ekranie, zaś pierwsze zdanie tego tekstu wędrowało na czarny ekran. Następnie uczestnicy mogli zaproponować połączenie swojej historii z historią innego uczestnika – wtedy osoba przy komputerze tworzyła za pomocą programu link. W efekcie uzyskaliśmy sieć połączonych punktów wyglądającą jak gwiazdozbiór, która miała wskazywać na pokrewieństwo pozornie odległych doświadczeń i systemowy charakter uczucia bezsilności. W finale spektaklu ta sieć była włączana w wielki zbiór około setki elementów – przejawów bezsilności – który reprezentował cały Poznań. W ten symboliczny sposób dokonywała integracja osób wykluczonych. Na koniec po spektaklu wszyscy widzowie byli zaproszeni do poczęstunku i rozmowy z uczestnikami już w luźnej atmosferze.